Over

Welkom!

Beeld je maar even in dat we samen koffie drinken.
Ik zou graag weten wie je bent, hoe je dit blog gevonden hebt en wat je verwacht van de tijd die je hier zult doorbrengen. Jij wilt vast weten wie ik ben en wat dit blog je te bieden heeft?

Ik ben Evie, 34, getrouwd en moeder van een tweeling van bijna 14 – twee jongens.
Ik ben een thuisblijfmama die in haar vrije tijd veel leest, blogt en online Bijbelstudies leidt (en vertaalt) bij Good Morning Girls. In 2018 ga ik ook in meewerken aan het maandblad van de Vrije Evangelische kerk waar ik naartoe ga.

Dit blog is nieuw.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om oudere berichten die ik eerder op andere blogs schreef, hier te verzamelen en vervolgens aan de slag te gaan met het delen van nieuwe blogs.

Alleen is er een kleine bump in the road: ik heb last van een geestelijke winter.

Wat ik daarmee bedoel, leg ik zo meteen uit, maar laat mij eerst zeggen dat er twee soorten reacties zijn: sommige bloggers gaan net méér delen om te verwerken en anderen (zoals ik) trekken zich liever terug om in stilte dingen een plek te kunnen geven.

Ik geloof dat er seizoenen bestaan in ons leven. En die zijn niet leeftijdsgebonden. Een tiener kan net zo goed in de herfst belanden en een 70-er kan zich in de lente bevinden.
En hier ben ik, midden dertig, in de winter.

De wintertijd kan je vergelijken met wat Prediker zei: Naar mijn mening is niets van blijvende waarde, alles is zinloos.

In Psalm 88: 10 en 14 staat: Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. Dag in, dag uit bid ik tot U, Here. Mijn handen strek ik naar U uit. … Toch roep ik naar U, Here. ik leg alles ’s morgens voor U neer.

Een geestelijke winter is geen depressie, het is eerder een reactie op gebeurtenissen van buitenaf, op de omstandigheden waarin ik mij bevind. Dat wil niet zeggen dat alle omstandigheden slecht zijn. Wie mij persoonlijk kent, weet dat er ook veel is om dankbaar voor te zijn, dat de veranderingen in ons leven soms echt ten goede waren en dat ik bij momenten best vrolijk ben en geniet van het leven.

2017 was gewoon een jaar van veel verdriet en veel veranderingen, waardoor ik me ook best onzeker voel over de toekomst.

Tussen Kerst en Nieuwjaar las ik een tweet van iemand en daarin stond: Er staat: Wees stil en weet dat ik God ben. Er staat niet: wees stil en VOEL dat ik God ben. (Naar Psalm 46)

Er is is mijn leven gesnoeid. Bomen worden in de wintertijd vaak teruggesnoeid tot er een stam of een zielig stompje overblijft. Het ziet er kaal en doods uit en saai. Maar er komt weer groei! Als de lente komt. Vaak zorgt terugsnoeien ook voor meer groei achteraf. Maar eerst moet de boom de winter doorstaan.
De dingen die we vroeger, spannend, leuk, ontspannend en opwindend vonden, vinden we nu vermoeiend, saai en nutteloos. (Zoals Prediker bedoelde)
Zo kon het bijna niet opbrengen om Kerstkaarten te schrijven. Ik vond vaak de woorden niet en ik wilde niet zomaar een kaart met vier namen op versturen.
Ik vier ook geen oudjaar/Nieuwjaar. Ik zie er dit jaar gewoon het nut en het plezier niet van in om tot middernacht op te blijven.

Een geestelijke winter is een seizoen in je leven waarin God gesnoeid heeft. Ik voel even niet dat Hij God is, maar ik WEET het, ik GELOOF het. En dus breng ik die tijd door in gebed, in rust, in stilte. Tot ik op een morgen wakker word en het weer lente is in mijn hoofd.

En als ik weer groei, dan groeit dit blog weer mee. Maar nu ben ik even in winterslaap.