Schrijven Voorpagina

Waarom je soms beter niet blogt…

Herfst 2017. Verhuisd. Alles uitgepakt. Iedereen gesetteld. Een middelbare school gekozen voor Ene Tweelingzoon.
Ik sloot mijn oude blog af en maakte dit nieuwe blog. Ik had een plan, een doel, een missie. Ik overlegde met de oudsten in de kerk en kreeg de vraag om een handje te helpen met een paar dingen. Het moest lukken.

Maar dan gebeurde er vanalles. En er verscheen (bijna) geen letter op dit scherm.

In één week tijd kreeg ik twee keer advies.

Ene vriendin zei: “Je moet nu net méér gaan bloggen. Schrijven helpt om te verwerken en door je verhaal te delen help je anderen.”
Ene vriendin blogt nogal impulsief. Ze bedenkt het, ze schrijft het, ze publiceert het.

Andere vriendin zei: “Laat dat blog maar even. Dit is niet het goede moment om te bloggen.”
Zij blogt minder. Ze doet het doordacht. Ze kan weken werken aan een blog. En sommige blogs publiceert ze nooit. 

Maar wie heeft er nu gelijk?

De andere vriendin blogt al jaren, sinds de tijd dat bloggen nog niet zo’n dingetje was. Ze zag haar blog als een soort online dagboek, om haar gedachten van zich af te schrijven. Ze dacht dat haar verhaal andere mensen wel zou kunnen helpen. Als je blogster en auteur Ann Voskamp een beetje kent, weet je dat God dat op machtige manieren kan gebruiken. Maar ik denk dat nog geen 0.01% van de bloggers zoveel mensen bereikt als Anneke.

Mijn vriendin is beginnen bloggen in een tijd van moeite, strijd, zorgen en pijn.
En toen kreeg ze van vrienden de goede raad om daar tijdelijk mee te stoppen. Een raad die ze volgde en nu aan mij doorgaf.

De vrienden hadden namelijk opgemerkt dat het door haar blog leek alsof ze uit twee verschillende personen bestond.
De mensen die haar persoonlijk kenden, zagen een sterke vrouw die zich dapper overeind hield in een zeer moeilijke tijd. Ze zagen een vrouw met een sterk geloof, die nooit een traan liet in de kerk en altijd klaarstond voor anderen.

Maar op haar blog werd duidelijk dat ze met veel pijn en verdriet te maken had, met geloofstwijfels en dat ze worstelde met het gevoel dat God wel heel ver weg was.  Ze beschreef de moeilijkheden in haar leven en de druk die het op haar huwelijk legde.

Gaat het niet mis als we niet meer in staat zijn om in het echte leven te laten zien we zijn? Als we alleen nog op het internet kunnen vertellen wat we doormaken en ons blog de enige plek wordt waar mensen kunnen zien wie we echt zijn, wat we echt voelen?

En hoe gevaarlijk wordt het niet, als de enige feedback die we krijgen van onze reageerders en reaguurders komt – en niet van onze broeders, zusters en vrienden die in het echte leven het dichtst bij ons staan?

Dus de vriendin stopte met bloggen en besloot om eerst alles in het echte leven te gaan verwerken. Ze zocht pastorale hulp, bezocht een psycholoog, ging langs de huisarts en werkte aan haar huwelijk.

Geestelijke winters en lege blogs zijn ok!

In zijn boek Spiritual Rhythm beschrijft Mark Buchanan de geestelijke winter. Het is geen depressie, maar het gevoel is vergelijkbaar.
Een depressie komt vaak van binnenuit, een geestelijke winter ontstaat vaak door invloeden van buitenaf, meestal doordat God gesnoeid heeft in je leven (zo beschrijft Mark het toch.)
In een geestelijke winter ervaar je heel sterk dat God gesnoeid heeft in je leven. Als je – zoals Psalm 1 beschrijft – een boom bent, geplant aan waterstromen, dan ben je in de geestelijke winter niet meer dan een zielige stomp.
Dat er zo’n moment is dat je naar jezelf kijkt en denkt: hoe moet daar nu ooit nog leven in komen?

Niets is zo belangrijk als in die periode te blijven vertrouwen op God, de Tuinman. Hij weet wat Hij doet. Bidden, Bijbellezen, dicht bij Hem blijven ook als Hij ver weg lijkt.
Niet is zo belangrijk als te blijven geloven in de komst van de lente, een periode waarin je weer gaat groeien en bloeien en er een nieuw, lichter, warmer, vrolijker seizoen in je leven komt.

Mag je niet bloggen in dit seizoen? Dat is niet aan mij om te beslissen.

Maar ik wil wel de volgende vraag stellen: is het wijs?

Is het wijs om vanuit emotie te bloggen, als je de tijd nog niet genomen hebt om die emoties ten diepste te ervaren en weer los te laten?

Is het wijs om over een gebeurtenis te bloggen, als je de impact van dat moment nog niet ten volle beseft en de gevolgen ervan nog niet helemaal verwerkt hebt?

En is het wijs om pijn, verdriet of zelfs boosheid te delen als die nog niet omgezet zijn in levenswijsheid en ervaring?

Als wij, als bloggers, ons verhaal delen, doen we dat dan om ons ei kwijt te zijn? Of met het verlangen dat we vanuit onze ervaringen anderen tot steun en tot zegen kunnen zijn?

En al laatste: is Zijn stem onderschikt aan die van de reageerders en reaguurders onder ons blog en op de sociale media?

Dat jullie handen vaker een Bijbel dan een toetsenbord mogen aanraken.
In Hem verbonden – en een beetje in een geestelijke winterslaap,

1 reactie op “Waarom je soms beter niet blogt…

  1. Dank je.

    Liked by 1 persoon

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: