Schrijven Voorpagina

Kerstkaarten

Ik weet niet wat ik moet zeggen tegen de mensen die (nog) geen Kerstkaart hebben gekregen.

Dat ik weet dat er mensen zijn die een lege stoel aan tafel hebben dit weekend? Of vier? Ja, vier! En dat ik het kwetsend vind, en beledigend voor hun rouwproces om hen een kaart te sturen om hen gezegende Kerstdagen toe te wensen en een gelukkig Nieuwjaar?
En dat ik het zo moeilijk vind om überhaupt iets te sturen, want wat schrijf je op zo’n moment? Enig idee hoe vaak die pen al boven dat papier gezweefd heeft en ik de woorden niet kon vinden?

Ik heb de aankoop van de kerstkaarten zo lang uitgesteld, dat ik er geen meer kon vinden in de winkel. Alleen hele kleine, veel te grote, of hele dure. Nee, ik heb nog geen Kerstkaart gestuurd, want ik heb er geen laten drukken. Ja, die foto van de fotoshoot van afgelopen zomer was heel mooi. Maar Kerst draait niet om mij, jullie weten zo ook wel hoe ik eruit zie en voor mensen met lege stoelen aan tafel zijn die happy family kaarten pijnlijk!
En ik wil het er dan, tijdens deze dagen, niet nog eens extra in wrijven.

Moeten Kerstkaarten niet zijn al balsem voor onze ziel, in plaats van schuurpapier voor ons hart?

Wat zegt zo’n kaart met een standaardtekstje en een paar bijna onleesbare, want in der haast gekribbelde, namen? Beleefdheid? Traditie? Verplichting? Iets met vrijheid en vrijblijvendheid?

Ik heb er toch een paar verstuurd, die ik nog had liggen van vorig jaar. Bij eentje had ik een warm gevoel. Gewoon even aan iemand laten weten dat je ’t fijn vindt dat hij/zij er is. Een blijk van waardering. Even iemand een warm hart toedragen en oprecht het beste toewensen.
Ik heb niks geschreven over de ware betekenis van Kerst. Tegen sommige mensen predik je het evangelie niet met woorden. 

Kay Warren schreef dit toen ze Kerst moest vieren amper een paar maanden na de zelfdoding van haar zoon:
” I asked readers to consider sending a plain card to grieving families (instead of an obligatory “happy family” photo). “Tell them in a few words that you are aware of how painful Christmas can be and that you are praying for them,” I wrote. “Yes, it’s inconvenient—it will take more time than your rushed signature, and it will require entering into someone else’s loss, mourning, grief, and anger.

I ended the post on behalf of grieving parents everywhere: “If you aren’t willing to modify your way of sending cards for a while, please do us a favor and take us off your list.” 

Ik haalde gisteren een stapel kaarten uit de brievenbus. Van mensen van wie ik het niet verwacht had. Elke keer als ik voorbij die kaarten loop, glimlach ik.

Meer dan ooit stel ik mezelf de vraag: hoe belangrijk is deze traditie en wat is dan eigenlijk de waarde van mijn woorden?

Ik heb nog een week tot Nieuwjaar.

%d bloggers liken dit: