Boeken

Recensie: Vurig – Gebruik je gebed als krachtig wapen

De vijand is eropuit is om je leven te ontwrichten en je geloof in God te ondermijnen. Gebed is een krachtig wapen om zijn aanvallen te kunnen pareren. Het boek Vurig geeft je een strijdplan voor serieus, specifiek en strategisch gebed. (Bron: Sestra)

In Vurig beschrijft Priscilla Shirer tien gebieden waarop de vijand (lees: de duivel) ons aanvalt en ze helpt je met het vinden van strategieën om daar in gebed tegen te strijden.
De tien gebieden die aan bod komen zijn: je passie, je focus, je identiteit, je gezin, je verleden, je angsten en je roeping, je reinheid, je innerlijke rust en je relaties.

Passie is wat jou gaande houdt in de richting die je zelf hebt gekozen. (p.39)

Priscilla gaat in elk hoofdstuk op dezelfde manier te werk.
Neem nu het hoofdstuk over je passie als voorbeeld. Ze legt uit wat je passie is (zie definitie hierboven), ze laat ons zien hoe de duivel onze passie probeert weg te nemen en ze nodigt ons uit om een gebedsstrategie te maken bij de letters van het woordje PRAY.
P = Praise = Lofprijzing
R = Repententance = Schuldbelijdenis
A = Asking = Vragen
Y = Yes = Ja en Amen!

Priscilla geeft in elke hoofdstuk een voorbeeld van een gebedsstrategie. Ik vind die strategieën persoonlijk nogal algemeen. Ik las in een paar recensies op Amazon dat sommige vrouwen van die strategieën toch meer hadden verwacht en ikzelf heb die voorbeelden niet nodig, maar ik kan mij inbeelden dat andere vrouwen wat meer houvast zoeken.

Wat ik toch mis in dit boek is de balans tussen de aanvallen van de duivel en ons eigen gedrag. Ik heb het gevoel dat ze de schuld teveel op de aanvallen van de duivel steekt en ons te weinig uitnodigt om naar ons eigen gedrag te kijken.
Maar als ze vindt dat er een r van repentance (schuldbelijdenis) in de gebedsstrategie moet zitten, zou ze toch meer de nadruk op onze eigen verantwoordelijkheid moeten leggen. (Ik kreeg dit boek van Sestra/Royal Jongbloed in ruil voor een eerlijke recensie, dus ik zeg ook eerlijk wat ik ervaren heb bij het lezen van dit boek.)

Priscilla verwijst bijvoorbeeld naar Titus 2:3a-4-5.

“Oudere vrouwen moeten (…)de jonge vrouwen voorhouden dat ze hun man en kinderen moeten liefhebben, dat ze ingetogen, kuis, zorgzaam in het huishouden en vriendelijk moeten zijn, en dat ze het gezag van hun man moeten erkennen. Dan wordt het woord van God in ere gehouden.

En dan kom ik toch weer bij onze eigen verantwoorlijkheid uit. Want je moet een kat een kat durven noemen. Natuurlijk valt de duivel ons gezin of ons huwelijk op verschillende manieren aan. Priscilla geeft een duidelijk voorbeeld als ze het over de strijd heeft die er in haar gezin woedde op het moment dat ze aan bezig was met de film War Room, waarin ze de hoofdrol speelde.

Maar als wij als vrouwen strijd ervaren in ons gezin, komt het vaak ook doordat we een paar details uit Titus 2 vergeten zijn. Vaak zijn we zo bezig met onze eigen ontwikkeling en persoonlijke groei dat het ons niet meer lukt om onze man en kinderen de aandacht te geven die ze verdienen.
Vaak zijn we zo bezig met onze eigen carrière dat het huishouden eronder lijdt, of we van onze man verwachten dat hij taken op zich neemt die God – door Zijn Woord – eigenlijk aan ons gegeven heeft. Wij, vrouwen, zijn tegenwoordig zo geëmancipeerd dat we ons niks aantrekken van het gezag van onze man.

Als er dingen mis gaan in ons huwelijk, of er ontstaat een strijd binnen het gezin, dan is het heel makkelijk om de schuld op de duivel te steken. Je kunt gebedsstrategieën ontwikkelen tot je hele huis ermee behangen is, maar we moeten bereid zijn om in de spiegel kijken en om de Heilige Geest te vragen om je te wijzen op dingen die JIJ moet veranderen.

Aanrader, of niet?

Aan sommige vriendinnen zou ik dit boek zeker niet aanraden. Ik hoor het ze al zeggen: te licht, te fluffy. Ja, dan mis ik toch weer de nadruk op ons eigen gedrag. Bij het hoofdstuk over de focus gaat het volgens mij ook veel te weinig over het gevaar van de sociale media. Als er iets is wat onze concentratie verstoort en veel te veel van onze tijd opslorpt, is het dat wel. Ik begrijp niet dat daar zo weinig aandacht besteed werd.
Dit is geen boek dat mij een spiegel voor houdt. Sommige vriendinnen gaan zeggen dat het weer zo’n typisch vrouwenboek is waarin we nogal gemakkelijk als slachtoffers afgeschilderd worden. Kijk mij eens strijden, ik moet in een stil hoekje kruipen om een gebedsstrategie te ontwikkelen. Ik kan me daar niet in vinden. Volgens mij kun je de tijd die je zou besteden aan het schrijven van strategieën beter gebruiken om gewoon te beginnen bidden.

Ik denk dan aan de gebedsstrategie van Jezus. Gewoon het Onze Vader. Maken wij het niet te ingewikkeld tegenwoordig?

En toch vind ik dat het boek inzicht geeft in een strijd die we te gemakkelijk over het hoofd zien. Priscilla heeft het een aantal keer over Efeze 6 en de geestelijke wapenrusting. (Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.)

Dit boek beschrijft wel heel goed wat die strijd precies betekent in ons dagelijkse leven en hoe belangrijk het is om elke dag weer die geestelijke wapenrusting aan te trekken.
Wat ik toch geleerd heb uit dit boek, is om mijn gebeden op te schrijven zodat ik ze niet vergeet (zie pagina 22) en omdat het me kan helpen om te zien hoe God mijn gebeden verhoort en werkt in mijn leven.  Als ik over zes maanden mijn gebedsboek van vooraf aan lees, dan ben ik er zeker van dat ik ga kunnen zeggen dat de Heer dicht bij mij geweest is.

 

%d bloggers liken dit: